UNBOUND

Sessizlik

“Çok fazla sesin içinde çalışıyoruz — motor, araba gürültüsü, bilmem ne. Bir de her insan gibi baba persona, eş persona, bir sürü personamız var. Sessizlik, bence sanatçıyı önce o personalardan kurtarıyor. Gerçekten kim olduğunu anladığın bir şey.”

Burada çizmeyi bu yüzden seçti. “Bütün personalarımdan sıyrılınca merak ediyorum: Ben neydim acaba? Ozan’ı içimden bıraktığımda ne çıkıyor? O yüzden bayılıyorum buradaki sessizliğe.”

Onu en çok etkileyen, yamacın olduğu gibi bırakılmasıydı: kurgulanmış bir dekor yok; yalnızca toprağa göre yerleşmiş, yaşamak, yemek ve yüzmek için köşeler var. “Doğa bozulmamış, tahrip edilmemiş. ‘Şuradan beş ağaç keselim de bir oda daha koyalım’ denmemiş. Sonuçta hepimiz doğaya aitiz — doğa zaten sana gereken her şeyi veriyor.”

“En çok zorlandığım şeylerden biri, hayatın hızıyla kendi iç hızımı bir türlü senkronize edememem. Sürekli uyarılıyoruz; bir milyon konuda endişeli buluyorsunuz kendinizi. Burada çok daha gerçek bir hayat yaşıyorsunuz: Acıktın mı, yemek ye; susadın mı, su iç; uykun mu geldi, yat. İnsan kendi zamanını kendisi yönetiyor — en fazla doğanın belirlediğine uyuyorsunuz. Bölünmüyor olmak, ciddi bir rahatlık.”

Sessizlik Dile Geldiğinde

Beril Ateş için sessizlik, dış dünyadan çekilip yalnızca kendinle kalabilmek; zamanla hemhal olmanın bir yolu. Perdue’de bu sessizliği hiç durmayan bir manzarada buldu: dalga değişir, ışık kayar, renkler birbirine karışır. Kayalar ise yerinde durur.

Kayaların çatlakları, oyukları onun ilham kaynağı oldu. Zamanın oyduğu bu izlerde sessiz bir dayanıklılık, kabulleniş ve aidiyet okudu; ona göre bunlar sevginin geride bıraktığı izlerdi. Bir zamanlar anaerkil olan bu kadim Likya topraklarında aynı oyuklar ona taşa sinmiş dişil bir enerjiden söz etti.

Ona göre asıl armağan, davetin kendisi: üzerine düşünecek bir tema, gündelik koşturmacadan bir çıkış. “Perdue benim için bir uyumlanma hali oldu — tıpkı suyla kayanın uyumu gibi. Burası, kendimi bulduğum bir yer oldu.”